Analiza przedstawia historyczne zmiany produktu krajowego brutto (PKB) Malezji oraz PKB per capita — w ujęciu nominalnym, realnym i według parytetu siły nabywczej (PPP). Podstawę opracowania stanowią oficjalne statystyki Departamentu Statystyki Malezji (Department of Statistics Malaysia, DOSM), Banku Światowego oraz Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW).
Analizowany okres obejmuje przede wszystkim lata 1970–2024 w przypadku krajowych danych o realnym PKB, a także dostępne dane międzynarodowe i szacunki na 2025 r. Uwzględniono również dochód narodowy brutto na mieszkańca (DNB per capita, ang. GNI per capita), który Bank Światowy wykorzystuje do klasyfikowania państw według poziomu dochodu. Omówiono główne etapy rozwoju gospodarczego, kryzys azjatycki, globalny kryzys finansowy, pandemię COVID-19 oraz późniejsze odbicie.
Zakres analizy, wskaźniki i rozwój gospodarki Malezji
Zakres czasowy i wybór wskaźników
Naturalnym punktem wyjścia do analizy realnego PKB jest 1970 r., od którego DOSM udostępnia długie roczne szeregi danych w cenach stałych. Obecnie są one prezentowane w cenach stałych z 2015 r., co pozwala porównywać poziom produkcji w czasie po wyeliminowaniu wpływu zmian cen. Przy interpretacji należy jednak uwzględniać rewizje statystyczne oraz okresowe zmiany roku bazowego.
W ujęciu nominalnym DOSM publikuje roczne dane o PKB i DNB od 1947 r. Umożliwia to częściową analizę okresu poprzedzającego powstanie Federacji Malezji oraz pierwszych dekad powojennego rozwoju. Porównywanie tak odległych danych wymaga jednak ostrożności ze względu na zmiany granic politycznych, struktury gospodarki i metod statystycznych. W szeregu nominalnym występuje również luka za 1954 r.
Dla danych krajowych przyjęto okres 1970–2024, natomiast wartości dotyczące 2025 r. pochodzą z międzynarodowych baz i opracowań analitycznych. Według DOSM w 2024 r. PKB Malezji wyniósł 1,93 bln RM w cenach bieżących oraz 1,65 bln RM w cenach stałych z 2015 r.
W analizie wykorzystano cztery podstawowe grupy wskaźników:
- PKB nominalny – wartość produkcji w cenach bieżących, wyrażona w ringgitach malezyjskich lub dolarach amerykańskich;
- PKB realny – wartość produkcji w cenach stałych z 2015 r., pozwalająca ocenić rzeczywistą dynamikę gospodarki;
- PKB per capita – wartość PKB przypadająca na jednego mieszkańca;
- PKB per capita według PPP – wartość uwzględniająca różnice w poziomie cen między państwami.
Wskaźnikiem uzupełniającym jest DNB per capita, który uwzględnia saldo dochodów z zagranicy i ma kluczowe znaczenie dla klasyfikacji dochodowej Banku Światowego.
Zarys rozwoju gospodarczego Malezji
Malezja przeszła głęboką transformację strukturalną — od gospodarki opartej na rolnictwie i eksporcie surowców, takich jak kauczuk, cyna i ropa naftowa, do gospodarki zdominowanej przez przemysł przetwórczy i usługi. Ważną rolę odegrały polityka industrializacyjna, napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych, rozwój branży elektrycznej i elektronicznej oraz integracja z gospodarkami Azji Wschodniej.
W 2024 r. usługi i przemysł przetwórczy odpowiadały łącznie za 82,5% PKB Malezji. Potwierdza to dominujące znaczenie tych sektorów we współczesnej strukturze gospodarczej kraju.
Długookresowy wzrost był przerywany poważnymi wstrząsami. Najważniejsze z nich to kryzys azjatycki z lat 1997–1998, globalny kryzys finansowy z lat 2008–2009 oraz pandemia COVID-19. Realny PKB spadł o 7,4% w 1998 r., o 1,5% w 2009 r. i o 5,6% w 2020 r.
Według Banku Światowego DNB per capita Malezji zwiększał się średnio o 6,4% rocznie w latach 1962–2024. Dzięki temu kraj stopniowo zbliżał się do progu wysokiego dochodu. Należy jednak pamiętać, że klasyfikacja Banku Światowego opiera się na DNB per capita, a nie na PKB per capita.
Źródła danych i metodologia pomiaru PKB
Krajowe statystyki DOSM
Departament Statystyki Malezji jest podstawowym źródłem oficjalnych danych o PKB i DNB — zarówno w ujęciu nominalnym, jak i realnym. Portal OpenDOSM udostępnia między innymi roczne dane nominalne o PKB i DNB od 1947 r. oraz dane realne od 1970 r.
Dane nominalne są wyrażane w cenach bieżących, natomiast dane realne w cenach stałych z 2015 r. Wartości realne mają odzwierciedlać zmiany ilości wytworzonych dóbr i usług bez wpływu inflacji. DOSM definiuje DNB jako PKB powiększony o saldo dochodów z czynników produkcji uzyskiwanych z zagranicy.
Zbiory są dostępne między innymi w formatach CSV i Parquet, dzięki czemu można je analizować w narzędziach takich jak Python lub R. Przykładowy kod pobierający dane realne w języku Python wygląda następująco:
import pandas as pd
URL_DATA = "https://storage.dosm.gov.my/gdp/gdp_gni_annual_real.parquet"
df = pd.read_parquet(URL_DATA)
DOSM publikuje również kwartalne dane o realnym PKB po korekcie sezonowej. Wykorzystywana jest między innymi procedura X-12-ARIMA, uzupełniona rozwiązaniami uwzględniającymi ruchome święta charakterystyczne dla wielokulturowego kalendarza Malezji.
Dane Banku Światowego
Drugim głównym źródłem są Wskaźniki Rozwoju Światowego (World Development Indicators, WDI) Banku Światowego. Nominalny PKB w bieżących dolarach amerykańskich jest publikowany pod kodem NY.GDP.MKTP.CD. Dane pochodzą z krajowych rachunków narodowych, urzędów statystycznych, banków centralnych oraz szacunków Banku Światowego.
Wartości publikowane w WDI są zasadniczo zgodne ze statystykami krajowymi, jednak najnowsze obserwacje mogą być wstępne lub szacunkowe. Dotyczy to zwłaszcza okresów, dla których pełne dane krajowe nie zostały jeszcze opublikowane albo wymagają ujednolicenia metodologicznego.
Bank Światowy publikuje także PKB per capita według PPP, wyrażony w dolarach międzynarodowych. Parytety siły nabywczej pochodzą z Międzynarodowego Programu Porównań (International Comparison Program, ICP). PKB per capita w bieżących USD odzwierciedla wartość produkcji przeliczoną według kursu walutowego, natomiast PKB per capita według PPP lepiej obrazuje lokalną siłę nabywczą.
Dane Międzynarodowego Funduszu Walutowego
Portal MFW DataMapper udostępnia dane o PKB, PKB per capita, PKB według PPP oraz dynamice realnej produkcji. Wskaźniki MFW opierają się na oficjalnych statystykach krajowych, a w przypadku najnowszych okresów i prognoz również na własnych szacunkach i modelach.
W analizie historycznej należy wyraźnie odróżniać wartości zaobserwowane od szacunków i prognoz. Dane MFW są szczególnie przydatne jako źródło porównawcze oraz kontekst dla oceny międzynarodowej pozycji Malezji.
PKB nominalny, realny i według PPP
PKB nominalny określa wartość produkcji w cenach obowiązujących w danym roku. Może być wyrażany w walucie krajowej albo przeliczany na dolary amerykańskie według bieżącego kursu. Wskaźnik ten jest przydatny między innymi w analizie finansów publicznych, zadłużenia oraz wielkości gospodarki na tle innych państw. Nie pozwala jednak bezpośrednio porównywać poziomu produkcji w czasie, ponieważ obejmuje wpływ inflacji.
PKB realny eliminuje wpływ zmian cen przez przeliczenie produkcji na ceny z wybranego roku bazowego. DOSM stosuje obecnie rok bazowy 2015. Zestawianie danych realnych opartych na różnych latach bazowych bez odpowiedniego przeliczenia może prowadzić do błędnych wniosków.
PKB według PPP służy przede wszystkim do porównań międzynarodowych. Zamiast rynkowego kursu walutowego wykorzystuje przeliczniki odzwierciedlające różnice cen między państwami. Wynik podawany jest w dolarach międzynarodowych, które mają reprezentować zbliżoną siłę nabywczą w różnych gospodarkach.
PKB per capita i DNB per capita
PKB per capita oblicza się przez podzielenie PKB przez liczbę mieszkańców. Jest to średnia wartość produkcji przypadająca na osobę, a nie miara dochodu dyspozycyjnego gospodarstw domowych. Wskaźnik nie pokazuje również sposobu podziału dochodu w społeczeństwie.
DNB per capita uwzględnia dodatkowo saldo dochodów z zagranicy, takich jak wynagrodzenia, odsetki i dywidendy. Bank Światowy wykorzystuje ten wskaźnik do klasyfikowania państw według poziomu dochodu. W Malezji DNB per capita wyniósł:
- 2019 r. – 45 311 RM;
- 2020 r. – 42 503 RM;
- 2023 r. – 52 942 RM;
- 2024 r. – 54 793 RM.
Dane pokazują wyraźny spadek DNB per capita podczas pandemii, a następnie jego odbudowę do poziomu wyższego niż przed kryzysem.
Zmiany baz cen, metodologii i rewizje
Rachunki narodowe podlegają regularnym rewizjom. Zmieniają się lata bazowe, klasyfikacje działalności gospodarczej, metody szacowania gospodarki nieformalnej oraz zakres uwzględnianych usług i aktywów. Malezja, podobnie jak inne państwa, dostosowywała system statystyczny do kolejnych standardów Systemu Rachunków Narodowych, w tym SNA 1993 i SNA 2008.
Aktualna seria realnego PKB DOSM jest wyrażona w cenach stałych z 2015 r. Zmiana roku bazowego wymaga przeliczenia danych historycznych, dlatego wartości publikowane obecnie mogą różnić się od danych występujących w starszych wydaniach statystycznych.
Na porównywalność najstarszych danych wpływają także zmiany terytorialne. Szczególne znaczenie miało utworzenie Federacji Malezji w 1963 r. oraz odłączenie Singapuru w 1965 r. Dane sprzed tych wydarzeń mogą odnosić się do innego obszaru gospodarczego niż współczesne statystyki.
Długookresowa dynamika PKB Malezji
Okres powojenny i początki industrializacji
W latach 40. i 50. XX w. gospodarka Malezji była silnie uzależniona od rolnictwa oraz eksportu kauczuku, cyny i innych surowców. Powodowało to dużą wrażliwość na zmiany cen światowych. Po uzyskaniu niepodległości rozpoczęła się stopniowa industrializacja i dywersyfikacja źródeł wzrostu.
Od lat 70. rosło znaczenie przemysłu przetwórczego nastawionego na eksport. Malezja skutecznie przyciągała inwestycje zagraniczne, szczególnie w branży elektronicznej. Wysoki wzrost gospodarczy, połączony z umiarkowanym przyrostem ludności, umożliwiał systematyczne zwiększanie produkcji i dochodu na mieszkańca.
Industrializacja i kryzysy lat 1997–2009
Od lat 80. Malezja coraz silniej integrowała się z globalnymi łańcuchami wartości. Rozwój przemysłu elektronicznego, usług finansowych, transportu i turystyki przyspieszał wzrost PKB, ale jednocześnie zwiększał podatność kraju na przepływy kapitału i światowe cykle koniunkturalne.
Kryzys azjatycki doprowadził w 1998 r. do spadku realnego PKB o 7,4%. Towarzyszyły mu dewaluacja ringgita, odpływ kapitału, problemy sektora finansowego i wzrost bezrobocia. Po kryzysie gospodarka stosunkowo szybko powróciła na ścieżkę wzrostu.
Globalny kryzys finansowy spowodował w 2009 r. spadek realnego PKB o 1,5%. Recesja była znacznie płytsza niż w 1998 r., co można wiązać z większą dywersyfikacją gospodarki, reformami sektora finansowego oraz skuteczniejszą polityką stabilizacyjną.
Stabilny wzrost w latach 2010–2019
Lata 2010–2019 przyniosły stosunkowo stabilny wzrost gospodarczy, rozwój usług i przemysłu przetwórczego oraz stopniową poprawę dochodu na mieszkańca. W 2019 r. gospodarka rozwijała się w tempie około 4,4%, a DNB per capita osiągnął 45 311 RM.
Malezja realizowała strategię przejścia do grupy państw o wysokim dochodzie, inwestując w infrastrukturę, edukację, cyfryzację i zwiększanie produktywności. Jednocześnie narastały wyzwania związane ze spowolnieniem światowego handlu, nierównościami oraz ryzykiem utknięcia w pułapce średniego dochodu.
Pandemia COVID-19 i odbicie gospodarcze
Pandemia COVID-19 była jednym z największych wstrząsów w najnowszej historii Malezji. Ograniczenia mobilności i działalności gospodarczej szczególnie mocno dotknęły usługi, turystykę, hotelarstwo i transport.
W 2020 r. realny PKB Malezji spadł o 5,6%. Nominalny PKB wyniósł 1,42 bln RM, a realny PKB w cenach stałych z 2015 r. osiągnął 1,34 bln RM. DNB per capita obniżył się z 45 311 RM w 2019 r. do 42 503 RM w 2020 r.
W czwartym kwartale 2020 r. PKB był o 3,4% niższy niż rok wcześniej. Dane miesięczne wskazywały na spadki o 4,7% w październiku, 4,0% w listopadzie i 1,7% w grudniu. Stopniowe zmniejszanie skali spadku zapowiadało późniejsze odbicie.
W 2024 r. realny PKB wzrósł o 5,1%, wobec 3,5% w 2023 r. PKB osiągnął 1,93 bln RM w cenach bieżących i 1,65 bln RM w cenach stałych z 2015 r., natomiast DNB per capita zwiększył się do 54 793 RM.
Wartości dotyczące 2025 r. należy interpretować zgodnie ze statusem nadanym im w źródłach międzynarodowych, ponieważ mogą mieć charakter szacunkowy. W przywoływanych danych Banku Światowego nominalny PKB wynosi 472,2 mld USD, PKB per capita 13 124,6 USD, a realna dynamika PKB 5,2%.
PKB per capita, DNB per capita i konwergencja dochodowa
Historyczny wzrost dochodu na mieszkańca
Średni wzrost DNB per capita o 6,4% rocznie w latach 1962–2024 pokazuje skalę transformacji Malezji. W ciągu kilku dekad kraj przeszedł od gospodarki o niskim dochodzie do grupy gospodarek o wyższym średnim dochodzie.
Spadek DNB per capita z 2020 r. został odrobiony w kolejnych latach. W 2024 r. wskaźnik był o 9 482 RM wyższy niż w 2019 r. Nie oznacza to jednak automatycznie równomiernej poprawy sytuacji wszystkich gospodarstw domowych, ponieważ wartość per capita jest średnią.
PKB per capita w cenach bieżących i stałych
PKB per capita w cenach bieżących jest podatny na inflację i wahania kursu walutowego. Jego wartość wyrażona w dolarach może się zmienić nawet wtedy, gdy realna produkcja przypadająca na mieszkańca pozostaje stabilna.
Realny PKB per capita lepiej pokazuje zmiany ilości produkcji przypadającej na mieszkańca. Jest użyteczny w analizie historycznej, ale nadal nie informuje o podziale dochodu, kosztach życia poszczególnych grup ani jakości usług publicznych.
PKB per capita według PPP
PKB per capita według PPP umożliwia porównywanie realnej siły nabywczej między państwami. Jeżeli poziom cen w Malezji jest niższy niż w gospodarkach wysoko rozwiniętych, wartość PKB per capita według PPP będzie wyższa niż PKB per capita przeliczony według rynkowego kursu dolara.
PKB per capita według PPP nie może być bezpośrednio utożsamiany z PKB per capita w bieżących USD. Obie miary odpowiadają na inne pytania: pierwsza dotyczy siły nabywczej, a druga wartości produkcji przeliczonej według kursu walutowego.
Strukturalne czynniki wzrostu dochodu
Wzrost PKB i DNB per capita w Malezji wspierały następujące czynniki:
- industrializacja – zwiększyła znaczenie przemysłu przetwórczego i ograniczyła zależność od eksportu surowców;
- eksport produktów elektronicznych – włączył Malezję w globalne łańcuchy wartości;
- bezpośrednie inwestycje zagraniczne – zapewniły dostęp do kapitału, technologii i rynków eksportowych;
- rozwój sektora usług – rozszerzył bazę wzrostu o finanse, transport, turystykę i usługi biznesowe;
- inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki – wspierały produktywność i długookresową konkurencyjność.
Istotne znaczenie miały również integracja w ramach ASEAN oraz uczestnictwo w międzynarodowych porozumieniach handlowych. Dostęp do większych rynków umożliwił przedsiębiorstwom zwiększanie skali działalności i udziału w globalnych łańcuchach dostaw.
Korzyści ze wzrostu nie były jednak rozłożone równomiernie. Różnice dochodowe występują między regionami, obszarami miejskimi i wiejskimi oraz grupami społecznymi. Ocena rozwoju Malezji nie powinna więc ograniczać się do średnich wartości PKB per capita.
Kontekst PPP i pułapka średniego dochodu
Zasada parytetu siły nabywczej
Parytet siły nabywczej opiera się na porównaniu cen podobnego koszyka dóbr i usług w różnych państwach. Przelicznik PPP pokazuje, ile jednostek lokalnej waluty potrzeba, aby nabyć ilość dóbr i usług odpowiadającą jednej jednostce waluty odniesienia.
Dane wykorzystywane przez Bank Światowy pochodzą z Międzynarodowego Programu Porównań. Są opracowywane na podstawie szerokich badań cen i okresowo aktualizowane. Kolejne rundy ICP mogą prowadzić do rewizji historycznych wartości PPP.
Pozycja Malezji według PPP
Malezja znajduje się w górnej części grupy państw o średnim dochodzie pod względem PKB per capita według PPP. Jej pozycja jest wyższa niż wielu gospodarek rozwijających się, ale nadal wyraźnie niższa niż Singapuru, Korei Południowej i najbardziej rozwiniętych gospodarek świata.
Aby trwale przekroczyć próg wysokiego dochodu, Malezja musi zwiększać produktywność, rozwijać innowacje, poprawiać jakość edukacji i przesuwać strukturę produkcji w stronę bardziej zaawansowanych technologii. Model oparty wyłącznie na umiarkowanych kosztach pracy i eksporcie przetwórczym może nie wystarczyć do uniknięcia pułapki średniego dochodu.
Znaczenie PKB nominalnego i PPP dla polityki gospodarczej
PKB nominalny ma znaczenie dla oceny zadłużenia, stabilności fiskalnej, zdolności do obsługi zobowiązań zagranicznych oraz pozycji kraju w światowym handlu. PKB według PPP jest natomiast bardziej przydatny przy porównywaniu materialnego poziomu życia.
W polityce gospodarczej oba podejścia powinny być stosowane równolegle. Ocena finansów publicznych wymaga danych nominalnych, natomiast analiza ubóstwa, poziomu życia i konwergencji dochodowej powinna uwzględniać PPP, DNB per capita oraz wskaźniki społeczne.
Kluczowe punkty zwrotne w historii PKB Malezji
Kryzys azjatycki 1997–1998
Kryzys azjatycki był pierwszym poważnym testem odporności gospodarki po okresie szybkiego wzrostu. Jego źródłami były między innymi nadmierne zadłużenie sektora prywatnego, spekulacja na rynkach aktywów, problemy systemu finansowego oraz gwałtowny odpływ kapitału.
W 1998 r. realny PKB Malezji spadł o 7,4%. Po kryzysie wzmocniono regulacje finansowe, zwiększono elastyczność polityki gospodarczej i podjęto działania służące dywersyfikacji źródeł wzrostu.
Globalny kryzys finansowy 2008–2009
Globalny kryzys finansowy przeniósł się do Malezji przede wszystkim przez handel międzynarodowy i spadek popytu na eksport. Szczególnie ucierpiał przemysł przetwórczy zintegrowany z globalnymi łańcuchami dostaw.
W 2009 r. realny PKB zmniejszył się o 1,5%. Skala recesji była wyraźnie mniejsza niż w 1998 r., a gospodarka stosunkowo szybko powróciła do wzrostu.
Pandemia COVID-19
Ograniczenia mobilności i działalności gospodarczej doprowadziły w 2020 r. do szerokiego spadku aktywności. Wszystkie główne sektory odnotowały pogorszenie wyników, a największe problemy wystąpiły w turystyce, hotelarstwie, transporcie i innych usługach wymagających bezpośredniego kontaktu.
Spadek realnego PKB o 5,6% był najgłębszą recesją od czasu kryzysu azjatyckiego. Pakiety fiskalne, wsparcie dochodów gospodarstw domowych i łagodna polityka pieniężna pomogły ograniczyć długotrwałe skutki załamania.
Odbicie w latach 2021–2025
Po 2020 r. gospodarka powróciła na ścieżkę wzrostu. W 2024 r. realny PKB zwiększył się o 5,1%, a DNB per capita osiągnął 54 793 RM. Sektory usług i przemysłu przetwórczego pozostały głównymi motorami ekspansji.
Dane odnoszące się do 2025 r. wskazują na dalszy wzrost, ale ich interpretacja wymaga uwzględnienia wstępnego lub szacunkowego charakteru części wartości publikowanych w międzynarodowych bazach.
Ograniczenia PKB jako miary dobrobytu
Dystrybucja dochodów i nierówności
PKB per capita jest wartością średnią i nie pokazuje, jak dochód jest dzielony między gospodarstwa domowe. Wzrost wskaźnika może wynikać przede wszystkim z poprawy sytuacji grup o najwyższych dochodach, podczas gdy dochody uboższej części społeczeństwa rosną wolniej.
W Malezji występują różnice między regionami, obszarami miejskimi i wiejskimi oraz grupami społecznymi. Sam wzrost PKB per capita nie oznacza zatem równomiernej poprawy dobrobytu całej ludności.
Jakość usług publicznych i kapitał ludzki
PKB nie mierzy bezpośrednio jakości edukacji, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ani infrastruktury. Wydatki na te obszary zwiększają PKB, ale wskaźnik nie pokazuje, czy środki są wykorzystywane efektywnie i czy dostęp do usług jest równy.
PKB nie odzwierciedla również w pełni jakości kapitału ludzkiego, poziomu kompetencji pracowników ani ich stanu zdrowia. Czynniki te mają zasadnicze znaczenie dla długookresowej produktywności i osiągnięcia statusu gospodarki o wysokim dochodzie.
Środowisko i dobrostan subiektywny
Eksploatacja surowców i rozwój przemysłu mogą zwiększać PKB, a jednocześnie powodować wylesianie, utratę różnorodności biologicznej i zanieczyszczenie środowiska. PKB nie uwzględnia utraty kapitału naturalnego ani kosztów pogorszenia jakości powietrza i wody.
Wskaźnik nie mierzy również zadowolenia z życia, stresu, poczucia bezpieczeństwa, jakości relacji społecznych ani równowagi między pracą a życiem prywatnym. PKB pozostaje więc miarą aktywności gospodarczej, a nie pełnego dobrostanu.
Uzupełniające miary rozwoju
Pełniejsza ocena dobrobytu powinna uwzględniać następujące obszary:
- ubóstwo i nierówności – pokazują sposób podziału korzyści wynikających ze wzrostu;
- zdrowie i długość życia – odzwierciedlają stan zdrowia społeczeństwa i dostępność opieki medycznej;
- edukacja – wskazuje na jakość kapitału ludzkiego i przyszły potencjał produktywności;
- rynek pracy – pozwala ocenić zatrudnienie, bezrobocie, wynagrodzenia i jakość miejsc pracy;
- środowisko – uwzględnia koszty rozwoju ponoszone przez ekosystemy i przyszłe pokolenia;
- wskaźnik rozwoju społecznego – łączy informacje o dochodzie, edukacji i oczekiwanej długości życia.
PKB pozostaje ważną miarą aktywności gospodarczej, ale powinien być interpretowany razem ze wskaźnikami społecznymi i środowiskowymi.
Wybrane dane roczne PKB i dochodu na mieszkańca
Dane za lata 2019–2025
Tabela obejmuje wyłącznie wartości jednoznacznie wskazane w przywoływanych danych DOSM i Banku Światowego. Znak „…” oznacza brak wartości w wykorzystanym zestawieniu, a nie wartość zerową. Dane międzynarodowe dotyczące 2025 r. mogą mieć charakter szacunkowy.
| Rok | PKB nominalny w bln RM – DOSM | PKB realny w bln RM, ceny stałe z 2015 r. – DOSM | Dynamika realnego PKB w % – DOSM lub Bank Światowy | DNB per capita w RM – DOSM | PKB w mld USD – Bank Światowy | PKB per capita w USD – Bank Światowy |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2019 | … | … | około 4,4 | 45 311 | … | … |
| 2020 | 1,42 | 1,34 | −5,6 | 42 503 | … | … |
| 2021 | … | … | … | … | … | … |
| 2022 | … | … | … | … | … | … |
| 2023 | … | … | 3,5 | 52 942 | … | … |
| 2024 | 1,93 | 1,65 | 5,1 | 54 793 | … | … |
| 2025 | … | … | 5,2 | … | 472,2 | 13 124,6 |
Zestawienie pokazuje skalę załamania w 2020 r. oraz późniejszego odbicia gospodarczego. DNB per capita zmniejszył się w pierwszym roku pandemii, a następnie wzrósł do poziomu wyraźnie przekraczającego wartość z 2019 r. W 2024 r. przyspieszyła również dynamika realnego PKB.
Ograniczenia zestawienia
Pełne szeregi roczne są dostępne w bazach DOSM i WDI. Brakujących obserwacji nie należy zastępować zerami ani wartościami przybliżonymi, ponieważ prowadziłoby to do zniekształcenia dynamiki gospodarczej. Przy porównywaniu danych trzeba także sprawdzać jednostki, rok bazowy, status obserwacji oraz źródło zastosowanego kursu walutowego.