W latach 2021–2025 gospodarka Antigui i Barbudy wyraźnie odbudowała się po załamaniu wywołanym pandemią COVID-19. Nominalny produkt krajowy brutto wzrósł z około 1,60 mld USD w 2021 r. do 2,34 mld USD w 2025 r., a PKB per capita zwiększył się z 17,3 tys. USD do 24,8 tys. USD.
Ożywienie napędzały przede wszystkim turystyka, budownictwo i usługi publiczne, jednak tempo realnego wzrostu stopniowo słabło. Dane krajowego urzędu statystycznego, Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego wskazują również, że gospodarka pozostaje silnie podatna na zewnętrzne wstrząsy, zmiany koniunktury turystycznej oraz skutki zmian klimatu.
Wprowadzenie i kontekst gospodarczy
Specyfika gospodarki Antigui i Barbudy
Antigua i Barbuda jest niewielkim państwem wyspiarskim na Karaibach. Jego gospodarka od dekad opiera się przede wszystkim na turystyce oraz powiązanych usługach, takich jak zakwaterowanie, gastronomia, transport, handel i usługi finansowe.
Szacunki Światowej Rady Podróży i Turystyki, cytowane przez Overseas Development Institute, wskazują, że łączny wkład turystyki może odpowiadać za około 63% PKB. To jeden z najwyższych poziomów zależności od tego sektora na świecie.
Około 80% turystów przybywa z trzech rynków: Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanady. Oznacza to znaczną zależność od koniunktury w tych państwach, kosztów podróży międzynarodowych, cen paliw oraz preferencji konsumentów.
Jednocześnie kraj jest narażony na katastrofy naturalne, w tym huragany, a także globalne wstrząsy finansowe i zdrowotne. Pokazały to między innymi huragan Irma z 2017 r. oraz pandemia COVID-19.
Bank Światowy klasyfikuje Antiguę i Barbudę jako gospodarkę o wysokich dochodach. W 2025 r. jej nominalny PKB per capita wyniósł około 24 819 USD, podczas gdy średnia dla całej grupy państw wysokodochodowych sięgała około 53 997 USD. Kraj spełnia więc kryterium wysokiego dochodu, ale pozostaje poniżej poziomu osiąganego przez największe i najbardziej produktywne gospodarki rozwinięte.
Zakres danych
Analiza obejmuje lata 2021–2025 i rozróżnia trzy podstawowe ujęcia PKB:
- PKB nominalny – przedstawia wartość produkcji w cenach bieżących;
- PKB realny – pokazuje wartość produkcji po skorygowaniu o zmiany cen;
- PKB według parytetu siły nabywczej – uwzględnia różnice poziomu cen między państwami.
Wybrany okres pozwala prześledzić postpandemiczną odbudowę bez łączenia nieporównywalnych szeregów realnego PKB. Ma to znaczenie ze względu na przeprowadzone przez krajowy urząd statystyczny rebazowanie rachunków narodowych do cen z 2018 r., zgodnie ze standardem SNA 2008.
Źródła danych i metodologia
Bank Światowy i FRED – nominalny PKB oraz PKB per capita
Podstawowym źródłem danych o nominalnym PKB Antigui i Barbudy w dolarach amerykańskich są wskaźniki Banku Światowego publikowane w bazie World Development Indicators i udostępniane również przez FRED, czyli bazę Banku Rezerwy Federalnej w St. Louis.
Wskaźnik „PKB w cenach bieżących w USD” o kodzie NY.GDP.MKTP.CD przedstawia produkt krajowy brutto w cenach nabywcy, wyrażony w bieżących dolarach amerykańskich. Obejmuje sumę wartości dodanej wytworzonej przez rezydentów-producentów, powiększoną o podatki od produktów i pomniejszoną o subsydia.
Wskaźnik „PKB per capita w cenach bieżących w USD” o kodzie NY.GDP.PCAP.CD jest obliczany przez podzielenie nominalnego PKB przez liczbę ludności w połowie roku. Dane w cenach bieżących nie uwzględniają inflacji ani różnic siły nabywczej między państwami.
Szeregi FRED dotyczące Antigui i Barbudy są publikowane w ujęciu rocznym, bez korekty sezonowej. Wartości dla najnowszego okresu mogą mieć charakter szacunkowy i podlegać późniejszym rewizjom.
Krajowy urząd statystyczny – PKB w EC$
Antigua and Barbuda National Bureau of Statistics publikuje rachunki narodowe w dolarach wschodniokaraibskich, oznaczanych jako EC$. Dostępne są dane zarówno w cenach bieżących, jak i w stałych cenach z 2018 r.
PKB w cenach stałych pozwala oddzielić zmianę wolumenu produkcji od wzrostu cen. Według komunikatu z 12 listopada 2025 r. realny PKB w cenach rynkowych wyniósł 4,69 mld EC$ w 2024 r. wobec 4,58 mld EC$ w 2023 r. Odpowiadało to wzrostowi o 2,5%, po wzroście o 3,9% rok wcześniej.
Największy wkład w rozwój gospodarki w 2024 r. miały zakwaterowanie i gastronomia, administracja publiczna, transport i magazynowanie oraz produkcja przemysłowa. Spadki odnotowano natomiast w budownictwie oraz handlu hurtowym i detalicznym.
MFW – realny wzrost i nominalny PKB w EC$
Międzynarodowy Fundusz Walutowy publikuje dane dotyczące realnego wzrostu PKB, inflacji, zadłużenia i nominalnej wartości gospodarki w ramach konsultacji prowadzonych na podstawie art. IV. Dane MFW wskazują na następującą dynamikę realnego PKB:
- 8,2% w 2021 r.,
- 8,5% w 2022 r.,
- 3,9% w 2023 r.,
- 2,5% w 2024 r.,
- 3,0% w 2025 r.
Wartość dla 2025 r. jest szacunkiem ekspertów MFW, a nie ostatecznym odczytem krajowego urzędu statystycznego.
Według MFW nominalny PKB w cenach rynkowych wynosił 4 326 mln EC$ w 2021 r., 5 014 mln EC$ w 2022 r., 5 546 mln EC$ w 2023 r., 5 838 mln EC$ w 2024 r. i 6 137 mln EC$ w 2025 r. Kierunek zmian jest zgodny z danymi Banku Światowego wyrażonymi w dolarach amerykańskich.
Rebazowanie PKB do 2018 r.
Krajowy urząd statystyczny zaktualizował rachunki narodowe, przyjmując 2018 r. jako nowy rok bazowy. Proces przeprowadzono zgodnie ze standardem SNA 2008 i przy wsparciu technicznym Caribbean Regional Technical Assistance Centre, działającego przy MFW.
Rebazowanie uwzględniło zmiany w strukturze gospodarki, w tym rosnące znaczenie sektorów usługowych. Według MFW rewizje zwiększyły historyczny poziom nominalnego PKB średnio o około 6%.
Szereg realnego PKB w cenach stałych z 2006 r. nie jest bezpośrednio porównywalny z szeregiem opartym na cenach z 2018 r. Ich połączenie wymagałoby zastosowania odpowiednich współczynników i metod przeliczeniowych. Poziomy realnego PKB należy zatem interpretować w ramach jednej bazy cenowej.
Dane obserwowane i szacunki
Wartości realnego PKB i tempa wzrostu za lata 2023–2024 pochodzą bezpośrednio z publikacji krajowego urzędu statystycznego. Można je traktować jako dane obserwowane, choć nadal mogą podlegać standardowym rewizjom.
Dane o nominalnym PKB i PKB per capita za lata 2021–2024 pochodzą z opublikowanych rachunków narodowych włączonych do baz Banku Światowego i FRED.
Wartości za 2025 r. wymagają większej ostrożności interpretacyjnej. Dotyczy to nominalnego PKB, PKB per capita i realnego wzrostu gospodarczego, ponieważ najnowsze odczyty mogą łączyć dane krajowe z estymacjami instytucji międzynarodowych.
Nominalny PKB Antigui i Barbudy w latach 2021–2025
PKB i PKB per capita w cenach bieżących
Poniższa tabela przedstawia najważniejsze dane o wartości gospodarki, PKB na mieszkańca i realnym tempie wzrostu:
| Rok | PKB w cenach bieżących, mld USD | PKB per capita, USD | Realny wzrost PKB | Charakter danych |
|---|---|---|---|---|
| 2021 | ok. 1,602 | 17 348,6 | 8,2% | PKB i PKB per capita: WDI/FRED; wzrost realny: szacunek MFW oparty na danych krajowych |
| 2022 | ok. 1,857 | 20 003,4 | 8,5% | PKB i PKB per capita: WDI/FRED; wzrost realny: szacunek MFW oparty na danych krajowych |
| 2023 | ok. 2,054 | 22 012,3 | 3,9% | PKB i PKB per capita: WDI/FRED; wzrost realny: dane krajowego urzędu statystycznego |
| 2024 | ok. 2,162 | 23 059,8 | 2,5% | PKB i PKB per capita: WDI/FRED; wzrost realny: dane krajowego urzędu statystycznego |
| 2025 | ok. 2,338 | 24 819,2 | 3,0% | PKB i PKB per capita: najnowsze dane WDI/FRED, częściowo szacunkowe; wzrost realny: szacunek MFW |
W latach 2021–2025 nominalny PKB wzrósł o około 46%, z 1,60 do 2,34 mld USD. W tym samym czasie PKB per capita zwiększył się o około 43%, z 17,3 do 24,8 tys. USD.
Tak wysoka dynamika nominalna nie oznacza jednak równie dużego wzrostu realnej produkcji ani siły nabywczej mieszkańców. Na zmianę PKB wyrażonego w bieżących dolarach wpływają jednocześnie realna aktywność gospodarcza, inflacja oraz sposób przeliczania wartości z EC$ na USD.
Interpretacja trendu nominalnego PKB
W 2021 r. nominalny PKB wyniósł około 1,60 mld USD. Był to pierwszy pełny rok odbudowy po wyjątkowo głębokim kryzysie pandemicznym. W 2022 r. wartość gospodarki zwiększyła się do około 1,86 mld USD, czemu towarzyszył realny wzrost na poziomie 8,5%.
W 2023 r. nominalny PKB przekroczył 2,05 mld USD, a PKB per capita wzrósł do około 22 tys. USD. Gospodarka korzystała z dalszej poprawy w turystyce oraz rosnącej aktywności w usługach.
W 2024 r. nominalny PKB osiągnął około 2,16 mld USD, choć realne tempo wzrostu obniżyło się do 2,5%. W 2025 r. wartość gospodarki zwiększyła się do około 2,34 mld USD, a PKB per capita osiągnął 24 819 USD.
Szacowany przez MFW wzrost realny na poziomie 3% w 2025 r. oznaczał kontynuację ekspansji, ale w znacznie bardziej umiarkowanym tempie niż w pierwszych dwóch latach odbudowy.
PKB w dolarach wschodniokaraibskich
Dane wyrażone w walucie krajowej również potwierdzają wzrost nominalnej wartości gospodarki. Według MFW PKB zwiększył się z 4 326 mln EC$ w 2021 r. do 6 137 mln EC$ w 2025 r.
Dolar wschodniokaraibski jest powiązany z dolarem amerykańskim stałym kursem wynoszącym około 2,70 EC$ za 1 USD. Dzięki temu wpływ wahań kursowych na przeliczenie PKB jest mniejszy niż w gospodarkach stosujących płynny kurs walutowy.
Różnice między danymi MFW a wartościami WDI mogą wynikać z rewizji rachunków narodowych, zaokrągleń oraz różnych terminów aktualizacji baz.
Nominalnego PKB w EC$ nie należy utożsamiać z realnym PKB w stałych cenach z 2018 r. W 2024 r. nominalny PKB wynosił 5 838 mln EC$, podczas gdy realny PKB w cenach z 2018 r. osiągnął 4,69 mld EC$. Różnica wynika przede wszystkim ze wzrostu poziomu cen względem roku bazowego.
Realny PKB i tempo wzrostu gospodarczego
Załamanie w 2020 r. i późniejsza odbudowa
Interpretacja danych za lata 2021–2025 wymaga uwzględnienia kryzysu z 2020 r. Według MFW realny PKB Antigui i Barbudy spadł wówczas o około 18,9%, a nominalny PKB obniżył się o 18,2%. Był to jeden z najgłębszych spadków w historii kraju.
Główną przyczyną było niemal całkowite załamanie turystyki międzynarodowej. Ograniczenia w podróżowaniu uderzyły nie tylko w hotele i gastronomię, lecz także w transport, handel, budownictwo i finanse publiczne. Według Overseas Development Institute dług publiczny wzrósł w tym okresie z około 82% do 98% PKB.
W latach 2021–2022 nastąpiło silne odbicie realnego PKB: odpowiednio o 8,2% i 8,5%. Wzrost napędzały otwarcie granic, powrót turystów oraz zwiększona aktywność inwestycyjna. Było to jednak przede wszystkim nadrabianie strat po kryzysie, a nie trwałe zwiększenie długookresowego potencjału gospodarki.
W kolejnych latach tempo wzrostu osłabło do 3,9% w 2023 r. i 2,5% w 2024 r. Na 2025 r. MFW oszacował wzrost na 3%. Ścieżka ta pokazuje przejście od gwałtownego odbicia do bardziej stabilnej, umiarkowanej ekspansji.
Realny PKB w stałych cenach z 2018 r.
Według krajowego urzędu statystycznego realny PKB wyniósł 4,58 mld EC$ w 2023 r. oraz 4,69 mld EC$ w 2024 r. Wzrost o 2,5% oznacza zwiększenie wolumenu wytworzonych dóbr i usług po wyeliminowaniu wpływu zmian cen.
W 2024 r. najwyższą dynamikę produkcji w cenach stałych odnotowały następujące sektory:
- zakwaterowanie i gastronomia – wzrost o 14,2%;
- administracja publiczna, obrona i zabezpieczenie społeczne – wzrost o 12,4%;
- transport i magazynowanie – wzrost o 10,1%;
- produkcja przemysłowa – wzrost o 6,5%.
Jednocześnie budownictwo skurczyło się o 7,3%, a handel hurtowy i detaliczny o 2,3%. Nierównomierna dynamika poszczególnych sektorów częściowo wyjaśnia spowolnienie całej gospodarki.
Wzrost realnego PKB w 2024 r. opierał się przede wszystkim na usługach turystycznych, transporcie i działalności sektora publicznego. Taka struktura wspiera zatrudnienie i dochody, ale jednocześnie utrwala zależność gospodarki od popytu zewnętrznego oraz możliwości finansowych państwa.
Interpretacja wzrostu w latach 2021–2025
Wzrost przekraczający 8% w latach 2021–2022 był ponad trzykrotnie wyższy od szacowanego potencjalnego tempa rozwoju gospodarki, wynoszącego około 2,5% rocznie. Wynikał przede wszystkim z niskiej bazy po pandemii i ponownego uruchomienia sektorów wcześniej objętych ograniczeniami.
Spowolnienie do 3,9% w 2023 r. oznaczało, że gospodarka w dużej mierze odrobiła pandemiczne straty. W 2024 r. tempo wzrostu obniżyło się do 2,5%, między innymi z powodu osłabienia budownictwa. W 2025 r. odbicie w tym sektorze częściowo rekompensowało stagnację liczby przyjazdów turystycznych.
Ścieżka wzrostu była typowa dla małej gospodarki turystycznej po dużym szoku: po gwałtownym nadrabianiu strat dynamika stopniowo powróciła do poziomu wyznaczanego przez produktywność, inwestycje i zmiany demograficzne.
PKB per capita i parytet siły nabywczej
Zmiany PKB per capita
PKB per capita odnosi wartość produkcji gospodarczej do liczby mieszkańców. W Antigui i Barbudzie wskaźnik ten wzrósł z 17 348,6 USD w 2021 r. do 24 819,2 USD w 2025 r.
Nominalny wzrost PKB per capita o około 43% nie oznacza analogicznej poprawy realnej siły nabywczej. Część zmiany wynikała z inflacji, dlatego ocena sytuacji materialnej mieszkańców wymaga również uwzględnienia danych w cenach stałych i lokalnych kosztów życia.
W 2025 r. PKB per capita Antigui i Barbudy stanowił mniej niż połowę średniej dla państw wysokodochodowych. Jednocześnie pozostawał relatywnie wysoki na tle wielu innych gospodarek karaibskich, co wiąże się z dużą wartością dodaną generowaną przez turystykę i usługi.
PKB per capita jest jednak wartością średnią. Nie pokazuje rozkładu dochodów, skali ubóstwa ani tego, jaka część dochodów wytwarzanych przez sektor turystyczny pozostaje w kraju. Wysoki poziom wskaźnika może współistnieć z nierównościami, niskimi wynagrodzeniami części pracowników i odpływem zysków do zagranicznych właścicieli kapitału.
Parytet siły nabywczej – definicja i znaczenie
Parytet siły nabywczej, czyli PPP, pozwala skorygować PKB o różnice poziomu cen między państwami. PKB jest przeliczany na dolary międzynarodowe przy użyciu współczynników odzwierciedlających ceny porównywalnego koszyka dóbr i usług.
Jeden dolar międzynarodowy ma odpowiadać takiej samej sile nabywczej, jaką dolar amerykański ma w Stanach Zjednoczonych. Dzięki temu PKB per capita według PPP lepiej nadaje się do porównywania realnego poziomu życia niż PKB przeliczony po kursie walutowym.
Bank Światowy publikuje między innymi wskaźniki PKB według PPP w bieżących dolarach międzynarodowych oraz PKB per capita według PPP w stałych dolarach międzynarodowych z 2021 r. Drugi z nich uwzględnia zarówno inflację, jak i różnice cen między gospodarkami.
Antigua i Barbuda jest silnie uzależniona od importu żywności, paliw, maszyn i wielu dóbr konsumpcyjnych, co przekłada się na relatywnie wysokie koszty życia. Nominalny PKB per capita wyrażony w USD może więc przedstawiać korzystniejszy obraz niż wskaźnik realnej siły nabywczej mieszkańców.
Szacunki PPP również mają ograniczenia. Opierają się na badaniach cen koszyka dóbr i usług, który nie zawsze dokładnie odzwierciedla strukturę konsumpcji małych gospodarek wyspiarskich. Przy ograniczonej dostępności danych statystycznych wartości mogą być ponadto obarczone większym błędem.
PKB per capita a rzeczywisty dobrobyt
Wysoki PKB per capita nie oznacza automatycznie wysokiego poziomu życia wszystkich mieszkańców. W przypadku Antigui i Barbudy szczególne znaczenie mają następujące czynniki:
- rozkład dochodów i majątku,
- udział zagranicznych przedsiębiorstw w zyskach z turystyki,
- wysokie koszty importowanych dóbr,
- poziom zadłużenia publicznego,
- jakość edukacji, ochrony zdrowia i infrastruktury,
- odporność na huragany i inne skutki zmian klimatu.
W czasie pandemii dług publiczny wzrósł do około 98% PKB, co ograniczyło możliwości finansowania inwestycji społecznych i infrastrukturalnych. Nawet przy rosnącym PKB per capita wysokie koszty obsługi zadłużenia mogą więc zmniejszać przestrzeń fiskalną państwa.
Czynniki kształtujące dynamikę PKB
Rola turystyki
Turystyka pozostaje najważniejszym czynnikiem kształtującym wyniki gospodarcze Antigui i Barbudy. Zmiany liczby odwiedzających, długości pobytu i poziomu wydatków wpływają bezpośrednio na zakwaterowanie, gastronomię, handel, transport oraz usługi rekreacyjne.
W latach 2021–2022 otwarcie granic spowodowało gwałtowny wzrost popytu turystycznego. Przełożyło się to na odbudowę zatrudnienia, wzrost produkcji usług oraz nowe inwestycje w hotele i infrastrukturę.
Turystyka pozostała ważnym motorem wzrostu także w latach 2023–2024. Potwierdza to wzrost produkcji w sektorze zakwaterowania i gastronomii o 14,2% w 2024 r.
Duża koncentracja na turystyce zwiększa jednak podatność gospodarki na czynniki, na które kraj ma ograniczony wpływ. Spowolnienie w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii lub Kanadzie, wzrost kosztów lotów, pandemia albo gwałtowny wzrost cen paliw mogą szybko obniżyć liczbę odwiedzających i dochody całej gospodarki.
Długookresowym zagrożeniem są również zmiany klimatu. Huragany, podnoszenie się poziomu morza, erozja wybrzeży i degradacja raf koralowych mogą uszkadzać infrastrukturę oraz zmniejszać atrakcyjność turystyczną kraju.
Budownictwo, transport i usługi publiczne
Budownictwo odgrywa istotną, ale silnie cykliczną rolę. Jego kondycja zależy od inwestycji hotelarskich, infrastrukturalnych i mieszkaniowych oraz dostępności finansowania. Po dynamicznym okresie odbudowy sektor skurczył się w 2024 r. o 7,3%, co mogło wynikać z zakończenia dużych projektów i ograniczeń fiskalnych.
Transport i magazynowanie wzrosły w 2024 r. o 10,1%. Wynik ten był związany zarówno z obsługą ruchu turystycznego, jak i rosnącym przepływem towarów. Produkcja przemysłowa zwiększyła się o 6,5%, choć jej udział w gospodarce pozostaje znacznie mniejszy niż udział usług.
Administracja publiczna, obrona i zabezpieczenie społeczne zanotowały wzrost o 12,4%. Zwiększona aktywność sektora publicznego może wspierać stabilność gospodarczą i jakość usług, ale przy wysokim zadłużeniu wymaga ostrożnego zarządzania finansami państwa.
Wpływ zewnętrznych wstrząsów
Historia gospodarcza Antigui i Barbudy pokazuje, że zewnętrzne kryzysy mogą w krótkim czasie odwrócić wieloletnie postępy. Podczas globalnego kryzysu finansowego w 2009 r. realny PKB spadł o około 12%, a relacja długu publicznego do PKB wzrosła z 88,2% do 109,8%.
Huragan Irma w 2017 r. spowodował rozległe szkody, szczególnie na Barbudzie, i wymusił kosztowną odbudowę infrastruktury. Pandemia COVID-19 doprowadziła natomiast do spadku realnego PKB o około 18–19% oraz ponownego wzrostu zadłużenia.
Zewnętrzne wstrząsy mają trzy najważniejsze konsekwencje:
- gwałtownie obniżają aktywność gospodarczą i dochody z turystyki,
- zwiększają wydatki publiczne na pomoc i odbudowę,
- ograniczają późniejsze możliwości finansowania inwestycji rozwojowych.
Odbudowa obserwowana w latach 2021–2025 poprawiła poziom produkcji i dochodów, ale nie wyeliminowała strukturalnej podatności gospodarki na kolejne kryzysy.
PKB jako miara dobrobytu
Znaczenie i metodologia PKB
PKB mierzy wartość produkcji wytworzonej w gospodarce. Współczesne rachunki narodowe opierają się na Systemie Rachunków Narodowych, w tym standardzie SNA 2008.
PKB w cenach nabywcy jest sumą wartości dodanej wytworzonej przez rezydentów-producentów, powiększoną o podatki od produktów i pomniejszoną o subsydia.
W zależności od celu analizy poszczególne ujęcia PKB odpowiadają na inne pytania:
- PKB nominalny – pokazuje bieżącą wartość gospodarki;
- PKB realny – mierzy zmianę wolumenu produkcji po wyeliminowaniu wpływu cen;
- PKB według PPP – ułatwia porównywanie siły nabywczej między państwami;
- PKB per capita – odnosi wielkość gospodarki do liczby mieszkańców.
PKB jest podstawowym wskaźnikiem aktywności gospodarczej, zdolności podatkowej i wiarygodności kredytowej, ale nie stanowi pełnej miary dobrobytu społecznego.
Najważniejsze ograniczenia PKB
PKB nie pokazuje rozkładu dochodów. Wzrost może być skoncentrowany w turystyce i przynosić największe korzyści właścicielom hoteli, nieruchomości lub kapitału, podczas gdy dochody części pracowników pozostają niskie.
Wskaźnik nie uwzględnia również kosztów środowiskowych. Intensywna turystyka może zwiększać produkcję, a jednocześnie prowadzić do degradacji plaż, raf koralowych i innych zasobów naturalnych. Standardowy PKB nie pomniejsza wyniku o wartość takich strat.
PKB nie mierzy jakości usług publicznych. Wzrost wydatków na edukację lub ochronę zdrowia może zwiększać wartość wskaźnika, ale sam agregat nie pokazuje skuteczności tych wydatków ani dostępności usług dla mieszkańców.
Miara ta pomija także pracę nieodpłatną, w tym opiekę nad dziećmi i osobami starszymi oraz prowadzenie gospodarstwa domowego. Nie uwzględnia czasu wolnego, poczucia bezpieczeństwa, więzi społecznych ani dobrostanu psychicznego.
PKB nie mierzy również odporności gospodarki. Kraj może notować wysoki PKB per capita, a jednocześnie pozostawać bardzo podatny na huragany, pandemie, wzrost cen importu lub pogorszenie koniunktury na głównych rynkach turystycznych.
Potrzeba wskaźników uzupełniających
Ocena dobrobytu Antigui i Barbudy wymaga połączenia danych o PKB z informacjami społecznymi, fiskalnymi i środowiskowymi. Szczególnie przydatne są wskaźniki dotyczące:
- nierówności dochodowych i majątkowych,
- ubóstwa oraz bezpieczeństwa ekonomicznego gospodarstw domowych,
- zadłużenia publicznego i kosztów jego obsługi,
- dostępu do edukacji i ochrony zdrowia,
- zatrudnienia i jakości miejsc pracy,
- stanu zasobów naturalnych,
- odporności infrastruktury na zmiany klimatu.
Pomocne mogą być również indeks rozwoju społecznego, wskaźniki ubóstwa wielowymiarowego, mierniki jakości środowiska oraz indeksy odporności klimatycznej. Nie zastępują one PKB, lecz pozwalają lepiej ocenić, czy wzrost gospodarczy przekłada się na trwałą poprawę jakości życia.