Historia produktu krajowego brutto (PKB) Gruzji pokazuje drogę od głębokiego załamania gospodarczego na początku lat 90. XX wieku do odbudowy, szybkiego wzrostu po 2003 roku i dynamicznego ożywienia po pandemii COVID-19. Roczne tempo wzrostu realnego PKB wahało się od –44,9% w 1992 roku do 12,6% w 2007 roku. Bardzo wysoką dynamikę odnotowano również w latach 2021–2022, gdy gospodarka rosła o około 11% rocznie.
Według danych Geostat nominalny PKB Gruzji w 2025 roku wyniósł około 104,6 mld GEL, czyli 38,1 mld USD, przy realnym wzroście o 7,5%. PKB per capita osiągnął około 10 296,5 USD według Geostat oraz 9 691,5 USD według Banku Światowego. Rozbieżność wynika między innymi z różnic w sposobie określania liczby ludności, stosowanych kursach walutowych i terminach aktualizacji danych.
Wskaźniki oparte na parytecie siły nabywczej pokazują wyższą realną siłę nabywczą mieszkańców, niż sugeruje PKB per capita przeliczony po rynkowym kursie dolara. PKB pozostaje jednak miarą ograniczoną: nie przedstawia rozkładu dochodów, jakości usług publicznych, stanu środowiska ani wielu niematerialnych aspektów dobrostanu.
Wprowadzenie – cel, zakres i znaczenie analizy PKB Gruzji
Kontekst gospodarczy Gruzji
Gruzja jest niewielką, otwartą gospodarką położoną na pograniczu Europy i Azji. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku kraj rozpoczął gwałtowną transformację od gospodarki centralnie planowanej do modelu rynkowego. Pierwsze lata przemian przyniosły głęboki spadek produkcji, wysoką inflację, konflikty wewnętrzne i znaczną niepewność polityczną.
Dane Banku Światowego i bazy WITS pokazują, że w latach 1991–1994 realny PKB Gruzji gwałtownie się kurczył. Spadek wyniósł około 21,1% w 1991 roku, a w 1992 roku sięgnął aż 44,9%. Było to jedno z najgłębszych załamań gospodarczych w regionie.
Do najważniejszych przyczyn kryzysu należały:
- zerwanie wcześniejszych powiązań handlowych,
- rozpad systemu płatności i utrata rynków zbytu,
- ograniczenie dostaw surowców,
- konflikty zbrojne i niestabilność polityczna,
- zniszczenie części infrastruktury i kapitału produkcyjnego.
Od połowy lat 90. gospodarka stopniowo wchodziła w fazę odbudowy. Proces ten wspierały reformy rynkowe, stabilizacja makroekonomiczna i napływ inwestycji zagranicznych. Szczególnie szybki wzrost nastąpił po 2003 roku wraz z poprawą otoczenia biznesowego, modernizacją infrastruktury oraz rozwojem usług, transportu, finansów i turystyki.
Ścieżkę wzrostu przerywały kolejne szoki zewnętrzne. W 2009 roku gospodarka odczuła skutki globalnego kryzysu finansowego, a w 2020 roku silnie ucierpiała wskutek pandemii COVID-19. Po obu załamaniach Gruzja wykazała jednak dużą zdolność do odbudowy.
Zakres czasowy danych
Najpełniejszy zamknięty szereg obejmuje roczną dynamikę realnego PKB w latach 1988–2023. Wskaźnik przedstawia procentową zmianę PKB w cenach stałych względem poprzedniego roku. Dane pochodzą z bazy WITS powiązanej z Bankiem Światowym i opierają się przede wszystkim na krajowych rachunkach narodowych opracowywanych przez Geostat.
W przypadku nominalnego PKB oraz PKB per capita najnowszym punktem odniesienia jest 2025 rok. Dane obejmują wartości w lari gruzińskich i dolarach amerykańskich, PKB w cenach stałych, tempo realnego wzrostu oraz deflator PKB. Część wartości za najnowsze lata ma charakter wstępny i może zostać zrewidowana.
Źródła danych i metodologia
Narodowy Urząd Statystyczny Gruzji
Podstawowym źródłem krajowych danych o PKB jest Narodowy Urząd Statystyczny Gruzji, czyli Geostat. Instytucja opracowuje rachunki narodowe zgodnie z międzynarodowym standardem Systemu Rachunków Narodowych 2008 (SNA 2008), przygotowanym przez Organizację Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy, Komisję Europejską i OECD.
PKB jest definiowany jako rynkowa wartość wszystkich dóbr i usług finalnych wytworzonych na terytorium kraju w określonym czasie. W podejściu produkcyjnym zależność tę można zapisać następująco:
PKB = suma wartości dodanej brutto + podatki od produktów i importu − dotacje do produktów.
Wartość dodana brutto jest różnicą między wartością produkcji a zużyciem pośrednim. Geostat stosuje również korekty związane z gospodarką nieobserwowaną, obejmującą część działalności nierejestrowanej.
Realny PKB jest obliczany metodą podwójnej deflacji. Zarówno produkcja, jak i zużycie pośrednie są przeliczane na ceny stałe, a następnie odejmowane od siebie. Metoda ta dokładniej uwzględnia zmiany cen różnych kategorii nakładów i produktów niż prosta deflacja wartości dodanej. W danych Geostat stosowana jest baza cen z 2019 roku.
Rachunki narodowe podlegają okresowym rewizjom. Wstępne dane kwartalne aktualizuje się po uzyskaniu pełniejszych informacji rocznych. Większe zmiany przeprowadzono między innymi w 2019 roku, w związku z wdrożeniem SNA 2008 i klasyfikacji NACE Rev. 2, oraz w 2024 roku, gdy zrewidowano dane za lata 2010–2023.
Baza danych Banku Światowego
Bank Światowy udostępnia dla Gruzji między innymi następujące wskaźniki:
- PKB w cenach bieżących wyrażony w dolarach amerykańskich,
- PKB per capita w cenach bieżących,
- roczną dynamikę realnego PKB,
- PKB per capita według parytetu siły nabywczej.
Dane Banku Światowego opierają się na krajowych rachunkach narodowych, lecz są dodatkowo ujednolicane na potrzeby porównań międzynarodowych. Łączone szeregi czasowe uwzględniają zmiany metodologii i lat bazowych, choć nie eliminują całkowicie problemów z porównywaniem bardzo odległych okresów.
Dla 2025 roku Bank Światowy podaje nominalny PKB Gruzji na poziomie około 38,14 mld USD. Jest to wartość bardzo zbliżona do 38,1 mld USD wskazywanych przez Geostat. Niewielka różnica może wynikać z zaokrągleń, zastosowanych kursów walutowych i terminu uwzględnienia rewizji.
Dane MFW i prognozy
Międzynarodowy Fundusz Walutowy publikuje zarówno dane historyczne, jak i prognozy dotyczące PKB. Prognoz nie należy traktować jako wartości zaobserwowanych ani bezpośrednio łączyć ich z historycznymi szeregami czasowymi. Mogą one jedynie ilustrować oczekiwania dotyczące przyszłego wzrostu i konwergencji dochodowej.
Zmiany metodologii i rewizje szeregów
Porównywanie PKB w długim okresie wymaga uwzględnienia zmian metodologicznych. Serie opracowane według SNA 1993 są dostępne dla części wcześniejszego okresu, natomiast dane zgodne z SNA 2008 obejmują nowsze lata. Przejście na nowy standard zmieniło między innymi klasyfikację części działalności gospodarczej oraz sposób ujmowania wybranych usług i aktywów.
Rewizje nie oznaczają, że wcześniejsze dane były bezużyteczne. Są naturalnym elementem statystyki publicznej i wynikają z dostępu do dokładniejszych źródeł, nowych badań oraz udoskonalonych metod obliczeniowych. Przy interpretacji długich szeregów należy jednak pamiętać, że definicja i zakres PKB mogły zmieniać się w czasie.
Realny PKB Gruzji – historia dynamiki
Definicja realnego PKB i baza cen
Nominalny PKB mierzy wartość produkcji w cenach obowiązujących w danym roku. Realny PKB koryguje tę wartość o zmiany poziomu cen, dzięki czemu pokazuje przede wszystkim zmianę wolumenu produkcji.
Zależność tę można przedstawić w uproszczonej formie:
Realny PKB = nominalny PKB ÷ deflator PKB.
Geostat prezentuje realny PKB w cenach stałych z 2019 roku. W 2025 roku nominalny PKB wyniósł 104,6 mld GEL, natomiast jego wartość w cenach stałych z 2019 roku osiągnęła 72,7 mld GEL. Różnica odzwierciedla skumulowany wpływ zmian cen.
Szereg wzrostu realnego PKB w latach 1988–2023
Długoterminowa ścieżka rozwoju Gruzji obejmuje kilka wyraźnych etapów:
- recesja transformacyjna – gwałtowne spadki produkcji w latach 1989–1994;
- odbudowa gospodarki – powrót dodatniej dynamiki od 1995 roku;
- przyspieszenie po 2003 roku – wzrost wspierany reformami, inwestycjami i rozwojem usług;
- globalny kryzys finansowy – spowolnienie w 2008 roku i recesja w 2009 roku;
- stabilny wzrost – dodatnia dynamika w całym okresie 2010–2019;
- pandemia i odbicie – spadek w 2020 roku oraz dwucyfrowy wzrost w latach 2021–2022.
W 1988 roku realny PKB wzrósł o około 5,6%. Następnie rozpoczęła się seria gwałtownych spadków, która osiągnęła kulminację w 1992 roku. Od 1995 roku dynamika ponownie była dodatnia, a w latach 1996–1997 przekraczała 10%.
Po umiarkowanym wzroście na przełomie wieków nastąpiło kolejne przyspieszenie. W 2003 roku PKB wzrósł o 11,1%, a w 2007 roku o rekordowe 12,6%. Globalny kryzys finansowy przyniósł silne spowolnienie w 2008 roku i spadek PKB o 3,7% w 2009 roku.
W latach 2010–2019 gospodarka rozwijała się w tempie od 3,4% do 7,9% rocznie. Pandemia doprowadziła do spadku PKB o 6,3% w 2020 roku. Po niej nastąpiło gwałtowne odbicie: 10,6% wzrostu w 2021 roku, 11,0% w 2022 roku i 7,8% w 2023 roku.
Załamanie gospodarcze na początku lat 90.
Najbardziej dramatyczny okres przypadł na lata 1989–1994. Spadki PKB wyniosły 7,2% w 1989 roku, 14,8% w 1990 roku i 21,1% w 1991 roku. W 1992 roku gospodarka skurczyła się aż o 44,9%, a w dwóch kolejnych latach odpowiednio o 29,3% i 10,4%.
Tak głęboka recesja była skutkiem rozpadu dawnych struktur produkcyjnych i logistycznych, utraty rynków zbytu, ograniczenia dostaw surowców, konfliktów zbrojnych oraz słabości powstających instytucji państwowych. Gospodarka utraciła znaczną część wcześniejszego potencjału produkcyjnego, a odbudowa wymagała stworzenia nowych mechanizmów rynkowych i sektora prywatnego.
Dane z tego okresu są obciążone większą niepewnością niż nowsze statystyki. Instytucje statystyczne były reorganizowane, a duża część aktywności przenosiła się do gospodarki nieformalnej. Mimo tych ograniczeń skala spadków jednoznacznie wskazuje na wyjątkowo głęboki kryzys gospodarczy i społeczny.
Odbudowa i wzrost w latach 1995–2007
Od 1995 roku dynamika PKB stała się dodatnia. Początkowo wzrost wyniósł 2,6%, ale już w 1996 roku przyspieszył do 11,2%, a w 1997 roku do 10,5%. W latach 1998–2002 tempo wzrostu było niższe i mieściło się w przedziale od 1,8% do 5,5%.
Po 2003 roku nastąpiła kolejna fala przyspieszenia. Gospodarkę wspierały reformy instytucjonalne, liberalizacja handlu, usprawnienie systemu podatkowego, inwestycje infrastrukturalne i napływ kapitału zagranicznego. Rozwijały się usługi finansowe, telekomunikacja, transport, handel, budownictwo i turystyka.
W latach 2003–2007 realny PKB rósł bardzo szybko, a w 2007 roku jego dynamika osiągnęła rekordowe 12,6%. Wysokie tempo wzrostu nie oznaczało jednak automatycznie równomiernej poprawy sytuacji wszystkich grup społecznych.
Kryzys lat 2008–2009 i wzrost w latach 2010–2019
W 2008 roku tempo wzrostu spadło do 2,4%, a w 2009 roku PKB zmniejszył się o 3,7%. Było to pierwsze wyraźne załamanie po długim okresie ekspansji. Recesja pozostała jednak znacznie płytsza niż kryzys transformacyjny z początku lat 90.
W latach 2010–2019 wzrost był stosunkowo stabilny. Najwyższą dynamikę odnotowano w 2011 roku, gdy PKB wzrósł o 7,9%, a najniższą w 2015 roku, kiedy wzrost wyniósł 3,4%. Rozwój wspierały inwestycje infrastrukturalne, integracja z rynkami międzynarodowymi, wzrost eksportu usług i ekspansja turystyki.
Pandemia COVID-19 i odbicie gospodarcze
W 2020 roku realny PKB Gruzji spadł o 6,3%. Ograniczenia mobilności, zahamowanie turystyki i czasowe zamknięcie części działalności usługowej wywołały największą recesję od lat 90.
Odmrażanie gospodarki doprowadziło do silnego odbicia. PKB wzrósł o 10,6% w 2021 roku i o 11,0% w 2022 roku. W 2023 roku dynamika obniżyła się do 7,8%, ale nadal pozostawała wysoka na tle okresu sprzed pandemii.
Według danych za 2025 rok realny wzrost wyniósł około 7,5%, po wzroście szacowanym na 9,7% w 2024 roku. Najnowsze wartości mogą jednak zostać zrewidowane po uwzględnieniu pełnych danych rocznych.
Związek dynamiki PKB ze strukturą gospodarki
Zmiany PKB Gruzji były silnie związane z ewolucją struktury gospodarki. Na początku lat 90. załamały się sektory zależne od centralnego planowania i handlu wewnątrz ZSRR. W kolejnych latach rosło znaczenie sektora prywatnego, usług, handlu, budownictwa i transportu.
W okresie szybkiego wzrostu po 2003 roku istotną rolę odgrywały poprawa klimatu inwestycyjnego i napływ kapitału. W latach 2010–2019 ważnym motorem wzrostu stała się turystyka. Jej duży udział w gospodarce zwiększył jednak podatność kraju na pandemiczne ograniczenia mobilności.
Nominalny PKB i PKB per capita
Nominalny i realny PKB
Nominalny PKB przedstawia wartość produkcji w cenach bieżących. Obejmuje zarówno zmianę ilości wytwarzanych dóbr i usług, jak i zmianę ich cen. Z tego względu wysoki wzrost nominalnego PKB nie musi oznaczać równie szybkiego wzrostu realnej aktywności gospodarczej.
Do oddzielenia zmian cen od zmian wolumenu produkcji służy deflator PKB:
Deflator PKB = nominalny PKB ÷ realny PKB.
Nominalny PKB jest szczególnie ważny w analizach fiskalnych i finansowych, na przykład przy obliczaniu relacji długu publicznego, deficytu budżetowego lub eksportu do PKB. Do oceny rzeczywistego tempa rozwoju gospodarki należy jednak wykorzystywać realny PKB.
Poziom nominalnego PKB w 2025 roku
Według Geostat PKB Gruzji w cenach bieżących wyniósł w 2025 roku około 104,6 mld GEL, czyli 38,1 mld USD. W cenach stałych z 2019 roku jego wartość osiągnęła 72,7 mld GEL. Realny wzrost wyniósł 7,5%, a roczna zmiana deflatora PKB 4,6%.
Bank Światowy podaje nominalny PKB na poziomie 38,14 mld USD. Zbieżność danych obu instytucji wskazuje na wysoki stopień zgodności krajowych rachunków narodowych ze statystykami międzynarodowymi.
PKB per capita w cenach bieżących
PKB per capita oblicza się przez podzielenie wartości PKB przez liczbę mieszkańców. Wskaźnik przedstawia przeciętną wartość produkcji przypadającą na jedną osobę, ale nie jest tożsamy z przeciętnym dochodem rozporządzalnym gospodarstwa domowego.
W 2025 roku Geostat wskazywał PKB per capita na poziomie około 28 235,4 GEL, czyli 10 296,5 USD. Bank Światowy podawał natomiast około 9 691,5 USD. Rozbieżność może wynikać z różnic w definicji populacji referencyjnej, danych demograficznych, kursach walutowych i harmonogramie aktualizacji.
PKB per capita Gruzji pozostaje wyraźnie niższy niż w wysoko rozwiniętych państwach Europy Zachodniej. Wskaźnik ten lokuje jednak Gruzję w grupie gospodarek o średnim poziomie dochodu.
PKB per capita a dobrostan mieszkańców
Wyższy PKB per capita jest zazwyczaj powiązany z większą konsumpcją, lepszą infrastrukturą oraz wyższymi wydatkami na zdrowie i edukację. Nie pokazuje jednak, jak dochód jest dzielony między mieszkańców.
PKB per capita może rosnąć nawet wtedy, gdy korzyści ze wzrostu trafiają głównie do niewielkiej części społeczeństwa. Wskaźnik nie uwzględnia również jakości środowiska, bezpieczeństwa, stanu zdrowia, jakości edukacji, kapitału społecznego ani wartości pracy nieodpłatnej.
Dodatkowym wyzwaniem jest gospodarka nieobserwowana. Geostat stosuje korekty uwzględniające część działalności nierejestrowanej, lecz dokładne oszacowanie jej skali pozostaje trudne. PKB per capita należy więc traktować jako przybliżenie potencjału ekonomicznego, a nie kompletną miarę poziomu życia.
Parytet siły nabywczej i realna wartość PKB per capita
Czym jest parytet siły nabywczej
Parytet siły nabywczej (PPP) umożliwia porównywanie dochodów między krajami po skorygowaniu ich o różnice w poziomie cen. Międzynarodowy dolar odpowiada ilości dóbr i usług, które jeden dolar amerykański pozwala kupić w Stanach Zjednoczonych.
Bank Światowy publikuje między innymi PKB per capita według PPP w bieżących dolarach międzynarodowych oraz w stałych dolarach międzynarodowych z 2021 roku. Wskaźniki opierają się na programie International Comparison Program, który porównuje ceny reprezentatywnych dóbr i usług w wielu państwach.
W kraju o niższym poziomie cen PKB per capita według PPP jest zwykle wyższy niż PKB per capita przeliczony po rynkowym kursie walutowym. Oznacza to, że mieszkańcy mogą lokalnie nabyć więcej dóbr i usług, niż sugerowałaby nominalna wartość ich dochodów w dolarach.
Ekstrapolacja współczynników PPP
Dokładne współczynniki PPP są ustalane dla lat bazowych, między innymi 2011, 2017 i 2021. Dla pozostałych okresów wartości szacuje się na podstawie zmian cen. W przypadku całego PKB wykorzystuje się przede wszystkim różnice między deflatorem PKB danego kraju a zmianami cen w Stanach Zjednoczonych.
Ekstrapolacja zwiększa porównywalność danych w czasie, ale wprowadza niepewność. Struktura konsumpcji może się zmieniać, a ceny poszczególnych kategorii towarów i usług nie rosną w jednakowym tempie. Z tego względu wartości PPP poza latami bazowymi należy traktować jako oszacowania.
Interpretacja PPP dla Gruzji
Niższy poziom cen w Gruzji sprawia, że PKB per capita według PPP jest wyższy niż wartość wyrażona w dolarach amerykańskich po kursie rynkowym. Korekta ta zmniejsza część dystansu dochodowego wobec państw Europy Zachodniej, ale go nie eliminuje.
PPP ma również własne ograniczenia. Koszyk porównywanych dóbr i usług musi odzwierciedlać różne modele konsumpcji, a jakość usług publicznych i produktów nie zawsze jest identyczna w poszczególnych państwach. Wskaźnik pozostaje jednak jednym z najlepszych narzędzi do porównywania realnej siły nabywczej między krajami.
PKB jako miara dobrobytu
Znaczenie PKB w ocenie rozwoju
PKB jest podstawowym wskaźnikiem aktywności gospodarczej. W przypadku Gruzji dobrze odzwierciedlał najważniejsze punkty zwrotne: recesję transformacyjną, odbudowę po 1995 roku, przyspieszenie po 2003 roku, skutki globalnego kryzysu finansowego, recesję pandemiczną i późniejsze odbicie.
W latach 90. głębokie spadki PKB sygnalizowały załamanie produkcji, zatrudnienia, inwestycji i konsumpcji. W latach 2003–2007 szybki wzrost wskazywał na postęp reform i poprawę potencjału produkcyjnego. Po 2020 roku dynamika PKB pokazała natomiast skalę odbudowy aktywności gospodarczej po ograniczeniach pandemicznych.
Najważniejsze ograniczenia PKB
PKB nie przedstawia pełnego obrazu jakości życia. Najważniejsze ograniczenia tego wskaźnika obejmują:
- rozkład dochodów – wzrost zagregowanej produkcji może współistnieć z wysokim ubóstwem lub rosnącymi nierównościami;
- pracę nieodpłatną – opieka nad dziećmi i osobami starszymi oraz praca w gospodarstwie domowym nie są w większości ujmowane w rachunkach PKB;
- koszty środowiskowe – PKB nie odejmuje skutków zanieczyszczeń, degradacji zasobów naturalnych ani utraty bioróżnorodności;
- jakość usług publicznych – wskaźnik nie informuje bezpośrednio o poziomie edukacji, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa czy administracji;
- niematerialne aspekty dobrostanu – PKB nie mierzy jakości relacji społecznych, poczucia bezpieczeństwa ani satysfakcji z życia.
Wydatki ponoszone na usuwanie skutków katastrof lub szkód środowiskowych mogą nawet zwiększać PKB, choć nie oznaczają poprawy jakości życia. Ocena dobrobytu wymaga zatem uzupełnienia PKB o dane dotyczące nierówności, ubóstwa, zdrowia, edukacji i środowiska.
Inkluzywność wzrostu
Szybki wzrost PKB nie przesądza o tym, czy korzyści są szeroko dostępne. Znaczenie mają struktura zatrudnienia, poziom wynagrodzeń, mobilność społeczna, dostęp do usług publicznych i różnice między regionami.
W Gruzji wzrost był w dużej mierze wspierany przez usługi, turystykę, handel, finanse i budownictwo. Rozwój tych sektorów może tworzyć miejsca pracy i zwiększać dochody, ale korzyści nie muszą rozkładać się równomiernie. Do oceny inkluzywności potrzebne są między innymi dane o współczynniku Giniego, ubóstwie, zatrudnieniu i dochodach gospodarstw domowych.
Alternatywne wskaźniki dobrobytu
Pełniejsza ocena poziomu życia wymaga zestawienia PKB z innymi miernikami:
- indeksem rozwoju społecznego,
- współczynnikiem Giniego i stopą ubóstwa,
- oczekiwaną długością życia,
- dostępem do opieki zdrowotnej,
- jakością i dostępnością edukacji,
- wskaźnikami zatrudnienia i wynagrodzeń,
- wskaźnikami środowiskowymi.
Wyższy PKB per capita jest zazwyczaj skorelowany z lepszymi warunkami życia, ale zależność ta nie jest automatyczna. O tym, czy rozwój gospodarczy przekłada się na trwałą poprawę dobrostanu, decydują również sposób wykorzystania dochodu narodowego, efektywność instytucji publicznych i podział korzyści ze wzrostu.
Szeregi czasowe PKB
Dynamika realnego PKB Gruzji w latach 1988–2023
Poniższa tabela przedstawia roczne tempo wzrostu realnego PKB Gruzji. Wartości zaokrąglono do jednego miejsca po przecinku:
| Rok | Wzrost realnego PKB (%) |
|---|---|
| 1988 | 5,6 |
| 1989 | –7,2 |
| 1990 | –14,8 |
| 1991 | –21,1 |
| 1992 | –44,9 |
| 1993 | –29,3 |
| 1994 | –10,4 |
| 1995 | 2,6 |
| 1996 | 11,2 |
| 1997 | 10,5 |
| 1998 | 3,1 |
| 1999 | 2,9 |
| 2000 | 1,8 |
| 2001 | 4,8 |
| 2002 | 5,5 |
| 2003 | 11,1 |
| 2004 | 5,8 |
| 2005 | 9,6 |
| 2006 | 9,4 |
| 2007 | 12,6 |
| 2008 | 2,4 |
| 2009 | –3,7 |
| 2010 | 6,2 |
| 2011 | 7,9 |
| 2012 | 6,6 |
| 2013 | 5,1 |
| 2014 | 4,1 |
| 2015 | 3,4 |
| 2016 | 3,5 |
| 2017 | 5,2 |
| 2018 | 6,1 |
| 2019 | 5,4 |
| 2020 | –6,3 |
| 2021 | 10,6 |
| 2022 | 11,0 |
| 2023 | 7,8 |
Źródło: Bank Światowy i WITS, wskaźnik „Wzrost PKB w ujęciu rocznym”.
Dane pokazują cztery zasadnicze etapy: głęboką recesję transformacyjną, odbudowę i intensywny wzrost do 2007 roku, stabilniejszy rozwój w latach 2010–2019 oraz pandemiczne załamanie i późniejsze odbicie.
Wybrane wskaźniki PKB Gruzji w 2025 roku
Najważniejsze wartości nominalne, realne i przeliczone na jednego mieszkańca przedstawiają się następująco:
| Wskaźnik | Wartość | Jednostka | Źródło i uwagi |
|---|---|---|---|
| PKB w cenach bieżących | 104,6 | mld GEL | Geostat, dane wstępne za 2025 rok |
| PKB w cenach stałych z 2019 roku | 72,7 | mld GEL | Geostat |
| PKB w cenach bieżących | 38,1 | mld USD | Geostat |
| PKB w cenach bieżących | 38,14 | mld USD | Bank Światowy |
| PKB per capita w cenach bieżących | 28 235,4 | GEL | Geostat |
| PKB per capita w cenach bieżących | 10 296,5 | USD | Geostat |
| PKB per capita w cenach bieżących | 9 691,5 | USD | Bank Światowy |
| Realny wzrost PKB | 7,5 | % | Geostat |
| Zmiana deflatora PKB | 4,6 | % | Geostat |
W 2025 roku PKB Gruzji osiągnął około 104,6 mld GEL, a realne tempo wzrostu wyniosło 7,5%. PKB per capita kształtował się na poziomie około 9,7–10,3 tys. USD, zależnie od źródła i zastosowanej metodologii.
Relacje między wartościami nominalnymi, realnymi i PPP
Dynamika realnego PKB pokazuje zmiany wolumenu produkcji, natomiast nominalny PKB uwzględnia także wzrost cen. Wartości wyrażone w dolarach amerykańskich zależą dodatkowo od kursu walutowego, dlatego mogą zmieniać się nawet przy stabilnej produkcji krajowej.
PKB per capita według PPP koryguje wartości nominalne o różnice w poziomie cen między krajami. W przypadku Gruzji daje korzystniejszy obraz realnej siły nabywczej niż prosty przelicznik walutowy. Żaden z tych mierników nie przedstawia jednak samodzielnie pełnego obrazu dobrostanu mieszkańców.